Jazda przez życie z zaciągniętym hamulcem – niska samoocena nastolatka

W dzisiejszym artykule chciałabym skłonić do refleksji na temat poczucia własnej wartości.

Jako nastolatkowie wchodzicie w bardzo ważny etap swego życia polegający na tworzeniu się tożsamości. To istotny czas dla poczucia własnej wartości. Zmiany, jakich doświadcza młody człowiek są zauważalne niemal w każdym obszarze życia - fizycznym, psychicznym i emocjonalnym. Etap taki związany jest z formowaniem własnej tożsamości a więc dążenie do sprecyzowania celów, wartości i przekonań.

Zastanówmy się więc czym dla nastolatka jest poczucie własnej wartości?

To nie tylko akceptowanie siebie ale i znajomość swoich wad oraz praca nad nimi. Aby móc zrozumieć swoje poczucie wartości warto się zastanowić nad dwoma czynnikami. Pierwszym z nich jest porównywanie tego kim jestem z tym, kim chciałbym być. Drugi czynnik to poczucie wsparcia ze strony osób najbliższych. To właśnie wsparcie jest bardzo ważne w życiu nastolatka.

A dlaczego?

Postaram się to Wam wytłumaczyć. Weźmy za przykład nastolatka, który czuje spójność swoich wartości, jest zadowolony ze swoich wyborów, zalet i osobowości, jednakże brakuje mu wsparcia ze strony rodziców. Poczucie własnej wartości dla tego człowieka jest niskie. Namawiam więc rodziców do tego, by wspierali swoje dorastające dzieci w ich trudnych chwilach.

Jak sprawdzić na jakim poziomie jest nasza samoocena?

Pamiętam jedne z kilku warsztatów psychologicznych, w których brałam udział podczas studiów. Dyskutowaliśmy właśnie o poczuciu własnej wartości. Doszliśmy do wniosku, że samoocena wyraża się na wiele sposobów:

• w sposobie mówienia i poruszania się, dzięki czemu możemy wywnioskować, czy człowiek jest zadowolony z życia
• w otwartości na krytykę, swobodzie przyznawania się do błędów – wysoka samoocena to brak uznawania siebie za '' NAJ''
• w harmonii między tym, co czynimy i co mówimy
• w otwartości na nowe wyzwania i możliwości życiowe
• w umiejętności zachowania harmonii i godności w sytuacji stresowej
• w fakcie, że uczucie lęku, jakie nas dopadnie nie zburzy naszego celu

Ostatni podpunkt wydał mi się bardzo istotny w budowaniu własnej samooceny. Gdy mamy niską samoocenę, często manipuluje nami lęk. Często jest to lęk nieuzasadniony. Ludzie, którymi rządzi lęk, mimo tego, że potrafią przeciwstawić się negatywnemu obrazowi siebie i postępować wbrew niemu, często ulegają rezygnacji. Osoby takie mówią sobie, że są bezsilne – a w nagrodę za swą postawę nie muszą podejmować ryzyka. Nauczmy się więc stawać przed koniecznością realizacji swoich celów pomimo emocjonalnego oporu

Człowiek cechujący się niską samooceną zazwyczaj jest nieustannym pesymistą, wstydzi się, zamartwia się o przyszłość, nie radzi sobie z krytyką, boi się podejmować życiowe decyzje.

Osoby mające niskie poczucie własnej wartości powinny się zastosować do kilku rad:

• Myślmy optymistycznie – nie pytajmy po raz setny '' czy mi się uda? ''

• Dziękujmy za komplementy zamiast mówić '' oj co ty mówisz?''
• Nie nakręcajmy się niepotrzebnie widząc, że koleżanki patrząc w naszą stronę ironicznie się uśmiechają. Zazwyczaj to wyobraźnia podpowiada nam coś, co nie ma miejsca.
• Kiedy popełnimy błąd nie mówmy '' nie udało mi się '' , powiedźmy lepiej '' trudno, każdy popełnia jakieś błędy ''
• Nie porównujmy się z nikim. Każdy ma w sobie coś, czym mógłby się pochwalić. Znajdźmy to u siebie. Koncentrujmy się na swoich mocnych stronach
• Unikajmy dyskusji z krytykantami. Ludzie tacy potrafią wyrządzić wiele złego.
• Prowadźmy zdrowy tryb życia: ruch na świeżym powietrzu, uśmiech, zdrowe jedzenie.

Myślę, że powyższe wskazówki wraz ze wsparciem najbliższych pozwolą Wam budować własną tożsamość i stać się ludźmi o wysokim poczuciu własnej wartości.

Agresja - zjawisko powszechne wśród młodzieży

Wzrost agresywności wśród młodzieży budzi coraz większy niepokój. Agresja jest niczym innym jak zaszkodzeniem lub zadaniem bólu innemu człowiekowi. Najbardziej widocznymi przejawami agresji wśród nastolatków są zabójstwa, rozboje oraz pobicia. Agresja staje się zjawiskiem powszechnym we wszystkich warstwach społecznych. Właśnie wśród nastolatków wynosi znaczny odsetek. Wzrost agresywności obserwowany jest zarówno u dziewcząt, jak i u chłopców. Widać ogromną manifestację zachowań agresywnych w przestrzeniach społecznych, które do tej pory uchodziły za nieprzyzwalające do tego typu występków. Mowa tutaj o szkołach czy innych miejscach publicznych, gdzie do tej pory agresja występowała sporadycznie. To, co zaskakuje to niewątpliwie fakt, że obserwuje się obniżenie wieku nieletnich sprawców zachowań agresywnych.

Jakie są przyczyny zachowań agresywnych wśród nastolatków?

Do jednej z głównych przyczyn występowania agresji wśród młodzieży jest na pewno doświadczenie przemocy w rodzinie, jak również bezstresowe wychowanie i wiążący się z tym brak jakichkolwiek wymagań. Agresja to wynik efektu umiejętności wywierania wpływu społecznego, objaw braku umiejętności społecznych oraz zaburzeń osobowościowych. Jest to niewątpliwie objaw doświadczeń ekstremalnych.

Agresja może być zachowaniem wyuczonym, zwłaszcza że silną rolę odgrywa tu obserwacja, naśladownictwo i osobiste doświadczenia. Wiadomo bowiem, że dzieci, które doznały agresji ze strony najbliższych bardziej są narażone na to, że będą stosować agresję wobec innych, aniżeli dzieci wychowywane w spokojnej atmosferze.

Również znaczenie mediów w kreowaniu agresji jest ogromne. Upowszechnienie elektronicznych środków przekazu przyczynia się w dużej mierze do występowania zjawiska agresji wśród nastolatków. Osoby, które nagminnie oglądają dużo scen przemocy w TV stają się bardziej agresywne niż stroniący od tego typu rozrywek. Zdaniem psychologów to właśnie czas spędzany na oglądaniu scen agresywnych przyczynia się do pozytywnego myślenia o agresji. Oglądanie scen przemocy ma ogromny wpływ na sposób postrzegania świata realnego. Osoby uwielbiające sceny agresywności postrzegają otaczającą rzeczywistość jako nieprzyjazną i nasyconą złem.

Dla wielu nastolatków agresja staje się jednym z najważniejszych sposobów rozwiązywania problemów związanych z własną tożsamością.

Do najczęściej występujących przyczyn występowania agresji wśród nastolatków zaliczyć możemy między innymi błędy wychowawcze, nadmierny rygoryzm lub liberalizm wychowawczy. Nastolatek, który odczuwa brak miłości ze strony najbliższych czy też odczuwający brak poczucia bezpieczeństwa czy przynależności do rodziny częściej stosuje agresję niż nastolatek, który czuje się potrzebny i kochany.

Omawiając już temat agresji warto wspomnieć o tym, że zjawisko narastania przemocy i agresji dotyczy także szkoły. Czynnikami wywołującymi zachowania agresywne są na pewno odgórnie narzucony porządek, zbyt duża liczba uczniów w klasie, brak doceniania i podkreślania postępów uczniów, skupienie jedynie na negatywnych zachowaniach czy brak spójnych reakcji wszystkich nauczycieli na zachowania agresywne,

Sposobem na przeciwdziałanie agresji jest na pewno zadbanie o rozwijanie zainteresowań, budzenie pasji, umiejętne organizowanie czasu wolnego. Rodzice i szkoła powinni zadbać o prezentowanie prawidłowych wzorców zachowań w sytuacjach konfliktowych, oraz uczyć umiejętności radzenia ze stresem i negatywnymi emocjami.  

Poznaj swoje prawa nastolatku

Poznaj i chroń swoje prawa

Każdy nastolatek uczęszcza do jakiejś szkoły. Nie każdy jednak zna swoje prawa, które wynikają z bycia uczniem. Każda szkoła powinna posiadać jakiś regulamin, zgodnie z którym uczeń będzie starał się postępować.

Jakie prawa ma uczeń?

Każdy uczeń ma prawo do opieki wychowawczej i odpowiednich warunków pobytu w placówce. Ma prawo do bezpieczeństwa oraz ochrony przed wszelkimi formami przemocy fizycznej i psychicznej. Uczeń ma prawo do swobodnego wyrażania swych myśli i przekonań religijnych i światopoglądowych. Nikt nie ma prawa negować tego a tym bardziej karać.

Wiele się słyszy o niesprawiedliwości w ocenianiu. Sama spotkałam się z tym kilka razy na studiach magisterskich. Nauczyciel ma obowiązek oceniać ucznia w sposób sprawiedliwy, obiektywny i zrozumiały dla niego. Uczeń nie może być oceniany z konkretnego przedmiotu na podstawie jego postawy, zachowania. Podczas oceniania nauczyciel musi brać pod uwagę jedynie zdobyte wiadomości i umiejętności ucznia. Oceny postawy ucznia dokonuje się w ocenie zachowania. Możliwość korzystania z porad pedagoga i psychologa to kolejne prawo każdego ucznia. To osoby, do których uczeń może się zwrócić ze swoimi problemami bądź nurtującymi go pytaniami natury psychologicznej. Każdy uczeń ma prawo odwołać się od decyzji nauczyciela lub dyrektora szkoły. Ma również prawo do zmiany szkoły w ciągu roku szkolnego.

W przypadku naruszenia praw ucznia można się odwołać do Rzecznika Praw Ucznia. Działania Rzecznika zmierzają do ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem, demoralizacją, zaniedbaniem oraz innym złym traktowaniem.

W sytuacji kiedy wychowawca klasy nie interweniuje w zgłoszonej przez ucznia lub całą klasę sprawie, uczeń może poprosić o pomoc Rzecznika Praw Ucznia,

Poza prawami związanymi z byciem uczniem, każdy nastolatek, który ukończył 13. rok życia ma zdolność do czynności prawnych.

Co to oznacza?

Krótko mówiąc jest to zdolność do samodzielnego kształtowania swojej sytuacji prawnej a więc nabywania praw i zaciągania zobowiązań. Każdy małoletni między 13. a 18. rokiem życia może bez zgody i wiedzy opiekunów zawierać umowy, tylko jeżeli dotyczą drobnych, bieżących spraw życia codziennego. Przykładem może być zakup słodyczy. Z kolei w przypadku chęci zakupu komputera musi mieć zgodę rodzica lub opiekuna prawnego, który powinien potwierdzić taką transakcję sprzedawcy. W przeciwnym wypadku rodzic ma prawo oddać towar i żądać zwrotu pieniędzy.

Osoby, które ukończyły 16.rok życia mogą pracować zarobkowo jako pracownicy młodociani. I tutaj również powinni poznać swoje prawa. Zatrudnienie takie obwarowane jest wieloma rygorami. Ma to na celu przede wszystkim ochronę młodego organizmu przed szkodliwymi warunkami pracy, ich wpływem na zdrowie a także możliwości realizacji obowiązku szkolnego. Młodociany, który nie posiada kwalifikacji zawodowych, może być zatrudniony tylko w celu przygotowania zawodowego. Tak więc mamy prawo do pracy zarobkowej przestrzegając jednak pewnych warunków. Odsyłam więc do Kodeksu pracy, działu IX Zatrudnianie młodocianych.

Poza tym Konstytucja RP, Konwencja o Prawach Dziecka oraz Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka stanowią najważniejsze odnoszące się do dziecka stanowione akty prawne, z którymi każdy nastolatek ma prawa się zapoznać.

Narkomania wsród młodzieży

Świat niebezpiecznych eksperymentów

Cała przygoda z narkotykami rozpoczyna się zwykle od spróbowania. Żaden narkoman nie sięgnął po narkotyk, by się uzależnić. A jednak...często jest tak, że jeden, głupi wybryk może być początkiem uzależnienia.

O narkotykach mówi się wiele, nie każdy jednak zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństwa, jakie pociągają za sobą tego typu używki.

W całej przygodzie z narkotykami niebezpieczne jest tak zwane uzależnienie psychiczne, które objawia się przymusem zażycia narkotyku. Osoba uzależniona jest przekonana, że bez kolejnej dawki nie rozładuje swego napięcia. Są to niejednokrotnie tak silne emocje, że potrafią zagłuszyć racjonalne myślenie.

Zapytawszy narkomana o powód sięgania po narkotyk odpowie nam, że ''chce mieć odlot'', ''chce zapomnieć o otaczającej go rzeczywistości'', ''chce poczuć się choć przez chwilę cudownie''.

Żyje w swoim wyimaginowanym świecie nie potrafiąc z niego wyjść. Staje się niewolnikiem świata, nad którym stracił kontrolę. Uzależnienie psychiczne nie boli, aż do czasu pojawienia się uzależnienia fizycznego, które daje typowe objawy chorobowe. Jest to stan przystosowania się organizmu narkomana do przyjmowanego narkotyku. Kiedy odczuwamy brak substancji w organizmie, wówczas dochodzi do dolegliwości fizycznych. Narkoman odczuwa głód narkotykowy, który jest określany jako zespół abstynencyjny. 

Zespół taki objawia się często drżeniem, lękiem, potliwością, skurczami mięśni, nudnościami oraz innymi nieprzyjemnymi dolegliwościami. Narkoman, który odczuwa takie dolegliwości, często nie zdaje sobie sprawy z faktu, że nadszedł etap, kiedy on sam nie decyduje już o tym, kiedy weźmie. O tym decyduje już jego ciało, które domaga się coraz większych dawek...

Co skłania młodych ludzi do sięgania po narkotyki?

Powodów eksperymentowania z narkotykami jest mnóstwo. Najczęściej są to nastolatkowie, którzy odczuwają brak poczucia bezpieczeństwa, osamotnienie lub presję otoczenia. Obawa przed tym, że zostaną odrzuceni i będą się różnić od rówieśników stają się motywacją do brania narkotyków. Kolejnymi czynnikami, które wpływają na nałóg narkotykowy, jest na pewno chęć zwrócenia na siebie uwagi, chęć zaimponowania czy też ucieczka od problemów. U podłoża narkomanii nastolatków tkwi często emocjonalna niedojrzałość. Młodzież nie potrafi pogodzić się z problemami, jakie niesie życie. Wierzą w to, że narkotyki, zmienią ich pojmowanie o otaczającej ich rzeczywistości. Niestety jest to tylko świat iluzji, który szybko znika, a problemy wracają.

Co powinno zaniepokoić rodziców i przyjaciół w zachowaniu młodego człowieka?

Podstawowym sygnałem ostrzegawczym jest na pewno pogorszenie relacji dziecko-rodzic oraz relacji koleżeńskich. Wszelkiego rodzaju konflikty i kłopoty, jakie dotykają młodego człowieka, cz powodują często lęk i stany depresyjne. Młody narkoman staje się zbyt gadatliwy lub nadzwyczaj milczący. Przygnębienie, zmiana stylu życia to kolejne bardzo istotne czynniki. U narkomana obserwuje się często zaburzenia snu w postaci późnego zasypiania i wstawania jak również zasypiania o nietypowych porach. Wielu narkomanów popada w konflikty z prawem. Dlaczego? Narkotyk kosztuje, a kiedy w grę wchodzi głód narkotykowy, nie ma ceny, której narkoman nie zapłaci za jego zlikwidowanie. Ucieczka do życia przestępczego jest więc często obserwowana u uzależnionych od narkotyków młodych osób.

Jeśli zauważymy niepokojące objawy mogące świadczyć o tym, że nasze dziecko lub przyjaciel zaczął ''brać'' - reagujmy od razu. Nie odkładajmy tego na potem. Nie pozwólmy, by narkotyki stały się substytutem rozmów z rodzicami, akceptacji i miłości. Drodzy rodzice, nie twórzmy rodziny, w której jesteśmy obok siebie. Rozmawiajmy z sobą otwarcie, nie bójmy się trudnych tematów.

     Anna Głowacka Piotrowska
'' Świat Nastolatków ''

Artykułem tym zadebiutowałam w kwartalniku Feniks Psychoterapia Uzależnień w grudniu 2012 roku.

Anoreksja

Szkielet rzeczywistości

Zwykle zaczyna się od potrzeby zrzucenia kilku kilogramów po to, by poczuć się dobrze w swoim ciele. Często jest tak, że osiągając wcześniej zaplanowaną wagę, nie kończymy odchudzania a raczej wyznaczamy sobie kolejny próg wagowy. W taki właśnie sposób tracimy kontrolę nad nad procesem odchudzania. To pierwszy krok do anoreksji, która staje się coraz większym problemem społecznym w naszym kraju. Specyfika anoreksji polega na tym, że w miarę pogorszenia się stanu zdrowia, obsesja o głodzeniu potęguję. Niejedna osoba chora na anoreksję woli umrzeć, niż zjeść.

Ofiarami anoreksji są zazwyczaj nastolatki, które pragną wyglądać szczuplej. Już na samym początku tej podstępnej choroby, młoda dziewczyna przeżywa silny lęk przed przytyciem. Spoglądając w lustro widzi całkowitą odwrotność prezentowanych i lansowanych przez media wzorców. Pragnie być szczupła jak modelka, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji swoich zamierzeń. Anorektyczkami są zazwyczaj dziewczyny o silnej osobowości, które uparcie dążą do celu i które za wszelką ceną muszą być wyjątkowe. Często nie są świadome tego, że piękne modelki z reklam, to typowy produkt specjalistów od reklamy, chirurgii plastycznej oraz technik komputerowych.

Jakie są charakterystyczne objawy anoreksji?     

Na pewno jest to duży spadek wagi oraz chęć dalszego chudnięcia. Kolejnym krokiem jest zażywanie środków przeczyszczających oraz wyłudzanie wymiotów. Anorektyczka jest przekonana o tym, że wciąż jest gruba, doprowadzając tym do wyniszczenia organizmu. Często spotykanymi objawami u anorektyczki są wymioty oraz bóle brzucha. Pojawia się obniżona temperatura ciała oraz zbyt wolna akcja serca. Dążenie do chorobliwego wychudzenia ciała staje się obsesją, od której młoda dziewczyna nie potrafi się uwolnić. Bycie chudą jest ważniejsze dla niej od zdrowia.

Anorektyczki posiadają charakterystyczne cechy osobowości. Często odsuwają się od innych, unikają nawiązywania kontaktów. Cechą, którą przypisuje się chorym na anoreksję jest skłonność do perfekcjonizmu. Cierpiący na anoreksję koncentrują się na nauce, chcą odnosić sukcesy. Tym samym cechuje je lęk przed niepowodzeniem oraz niepewność. Sytuacja taka powoduje niską samoocenę.

Jak rozpoznać, że nasza bliska koleżanka cierpi na zaburzenia odżywiania?

Już sam fakt, że w szybkim tempie schudła kilka kilogramów powinno nas zaniepokoić. Kolejnym sygnałem jest drażliwość na punkcie jedzenia. Chorzy na anoreksję ukrywają lub wyrzucają jedzenie, zaczynają nosić luźne ubrania, by ukryć swoją prawdziwą figurę. Żyją w zmienionym stanie świadomości, który w ich subiektywnym odczuciu jest bardzo piękny. Po co więc z niego wychodzić? Chorzy postrzegają siebie zupełnie inaczej niż widzi je otoczenie. Nie można im racjonalnie wytłumaczyć, że powinni się leczyć. Anorektyczka nigdy nie zgłosi się sama o pomoc. Oto musi zadbać ktoś jej bliski. Ktoś, kto pomoże jej wyjść z tej podstępnej choroby. Jak to zrobić? Na pewno nie powinniśmy zmuszać chorej do leczenia bo stracimy jej zaufanie. Nie należy również wierzyć w to, że chora o własnych siłach upora się z anoreksją. Anorektyczka aby jeść, musi przezwyciężyć lęk przed przytyciem oraz wstręt do jedzenia. Aby mogła przejść przez ten trudny dla niej okres potrzebna jest fachowa pomoc psychoterapeutyczna polegająca na eliminacji zachowań i myśli, które towarzyszą zaburzeniom odżywiania.
Zadbajmy więc o taką pomoc.

Droga na skróty czyli iluzja sukcesu

Współczesna cywilizacja trapiona jest licznymi zagrożeniami. Jednym z nich jest zjawisko tak zwanego dopingu, które dotyka coraz więcej nastolatków.

Z roku na rok na naszym rynku pojawiają się jakieś nowe substancje, wabiące złudną iluzją sukcesu. Coraz więcej jest wymyślonych metod, które rzekomo pozwolą młodym ludziom skrócić drogę do sukcesu i uzyskać sylwetkę, o jakiej marzą. Kiedy obserwujemy pierwsze zadziwiające nas pozytywnie rezultaty, wszelkiego rodzaju zasady czystej walki, a także zdrowy rozsadek odchodzą w zapomnienie. Taka postawa jest niczym innym jak złowrogim cieniem dopingu, to oszukiwanie własnego organizmu.

Czym jest doping? Przyjrzyjmy się tematowi z bliska...

Doping jest sztucznym podnoszeniem wydolności fizycznej i psychicznej metodami wykraczającymi poza naturalny trening. Kojarzymy go zazwyczaj ze stosowaniem zakazanych środków.

Zgodnie z decyzją Komisji Medycznej MKOL wyróżniamy kilka klas środków dopingujących, jednakże jednym z większych problemów współczesnego dopingu stosowanego przez młodych ludzi są steroidy anaboliczno - androgenne (SSA – anaboliki). To właśnie steroidy stanowią znaczną przewagę wśród wszystkich wykrytych niedozwolonych związków.

Zanim więc sięgniemy po sterydy zwane potocznie koksem zastanówmy się czy warto?

Zapoznajmy się ze skutkami ubocznymi stosowania sterydów.

Możemy je podzielić na efekty krótkotrwałe i odległe czyli ujawniające się dopiero po kilku latach.

Kobiety stosujące sterydy mogą liczyć się z następującymi skutkami: zanik gruczołów sutkowych, zaburzenia miesiączkowania, brak owulacji, zmiana sylwetki ciała, nadmierne owłosienie, obniżenie skali głosu, przerost łechtaczki.

U mężczyzn dochodzi do zaniku jąder, powiększenia gruczołów sutkowych, zatrzymania moczu.

To tylko niektóre następstwa stosowania sterydów.

Bardzo niebezpieczne jest stosowanie sterydów przez młodzież. Do groźnych następstw zaliczyć możemy między innymi negatywne oddziaływanie na psychikę. Młody człowiek może odczuwać agresywność, dziwne stany podniecenia, stany paniki, urojenia, wzrost ciśnienia, krwawienia z nosa, trądzik, rozstępy, zaburzenia funkcji wątroby. U wielu nastolatków stosujących sterydy pojawiają się próby samobójcze oraz depresja.

Warto wiedzieć, że większość sterydów spowoduje magazynowanie wody i elektrolitów w mięśniach wywołując obrzmienie tkanki. To poczucie złudnego efektu zwiększenia siły i objętości mięśni. Serce zmuszone jest niestety do większego wysiłku.

Sterydy mogą okazać się bardzo szkodliwe dla zdrowia, a nawet mogą zabić - wszystko zależy od tego, jakie sterydy stosujemy, w jakich dawkach i z czym je łączymy.

Niepokojące staje się nakłanianie młodych sportowców do przyjmowania sterydów czy innych środków dopingujących ze strony trenera. A zjawisko to zaczyna nosić znamię społecznego przyzwolenia. Trener, który buduje własny dorobek, żerując na naiwności podopiecznych nie zasługuje na miano trenera.

Każdy, młody człowiek zanim sięgnie po doping powinien zapoznać się z ewentualnymi zagrożeniami i konsekwencjami swej decyzji. Pamiętajmy, że droga na skróty może nas wiele kosztować. Podążajmy więc wytyczonymi szlakami, które są bezpieczne i dają większe poczucie satysfakcji.

Każdy ma prawo kierować się swoimi przekonaniami w sferze seksualnej....czyli bezpieczny seks nastolatk

Artykuł ten pewnie wzbudzi wiele kontrowersji wśród osób propagujących zasady dotyczące wstrzemięźliwości seksualnej przed ślubem. Mówienie o seksie nastolatków może być dla wielu zgorszeniem, jednakże uważam, że młodzi ludzie mimo zakazów i tak zrobią po swojemu, dlaczego więc nie mówić o tym otwarcie?

Współczesna młodzież zdecydowanie szybciej podejmuje decyzję o rozpoczęciu współżycia płciowego. Nikogo już nie dziwi fakt, że młodzi ludzie zaczynają współżyć jeszcze przed ślubem. Są to zazwyczaj nastolatkowie, bardzo często gimnazjaliści, dlatego odpowiednia świadomość o konsekwencjach współżycia bez zabezpieczenia jest koniecznością.

Wśród młodzieży na topie są wciąż takie metody antykoncepcji jak stosunek przerywany czy współżycie na kilka dni przed miesiączką. Są to metody bardzo zawodne, zwłaszcza w tak młodym wieku. Zgodnie ze statystykami, co czwarta nastolatka w wieku 15-17 lat ma za sobą inicjację seksualną.

Warto więc pomyśleć o skutecznej antykoncepcji i uniknąć konsekwencji z braku dojrzałości w te kwestii.

Jedną z metod antykoncepcyjnych jest metoda naturalna zwana termiczną. Niestety ten rodzaj antykoncepcji wymaga dobrej znajomości własnego ciała oraz samodyscypliny. Zgodnie z metodą termiczną należy mierzyć temperaturę ciała i ją skrupulatnie notować. To, że mamy owulację czyli jajeczkowanie poinformuje nas podniesienie temperatury o pół stopnia. Metoda ta jest zawodna, gdyż w wieku dojrzewania o wzrost temperatury nie jest wcale trudno. Wystarczy lekkie zdenerwowanie, by temperatura naszego ciała wzrosła. Inną metodą antykoncepcji zaliczaną do naturalnych metod zapobiegania ciąży jest obserwacja śluzu. Nie polecam tej metody młodym dziewczynom z zasadniczego powodu. W okresie dojrzewania zmiana flory bakteryjnej w pochwie to coś naturalnego, dlatego nie sugerujmy się wyglądem śluzu będąc nastolatką. Do zmian flory bakteryjnej może dojść nawet wskutek zmiany partnera.

Jedną z najczęściej polecanych metod zapobiegania ciąży jest zakładanie prezerwatywy. Są to środki łatwo dostępne na polskim rynku. Pamiętajmy jednak, by nie kupować tanich prezerwatyw, które często zawodzą.

Tabletki antykoncepcyjne to kolejna metoda zapobiegania ciąży, ciesząca się ogromnym uznaniem wśród młodych kobiet. Pamiętajmy jednak o tym, że ginekolog nie przepisze pigułek nastolatce, która nie miesiączkuje regularnie od co najmniej roku. Wokół tabletek antykoncepcyjnych krąży wiele niekorzystnych opinii. Nie bójmy się ich. Młodej dziewczynie rozpoczynającej współżycie lekarz przepisze preparaty dwuskładnikowe z niską zawartością hormonów takich jak estradiol i progesteron. Tak samo sprawa wygląda w kwestii plastrów i pierścieni dopochwowych.

Drodzy nastolatkowie, zanim podejmiecie zbyt pochopną decyzję o współżyciu, zapoznajcie się z regulacjami prawnymi na ten temat.

Oto najważniejsze z nich:

Młodzież może uprawiać seks legalnie od 15.roku życia, w przeciwnym razie obowiązkiem jest zgłoszenie tego faktu odpowiednim władzom.

Dziewczynka, która nie ukończyła 16.roku życia możesz skorzystać z wizyty u ginekologa tylko w obecności rodzica lub opiekuna prawnego. Po ukończeniu 16. roku życia aż do 18. lat decyzje o badaniu ginekologicznym ewentualnym leczeniu podejmuje nastolatka wspólnie z rodzicem lub opiekunem prawnym. Samostanowienie o swoim zdrowiu następuje z chwilą ukończenia 18.roku życia.

Drodzy nastolatkowie nie bójcie się rozmów ze swoimi rodzicami. Postawcie sprawę jasno. Mówcie otwarcie o chęci zabezpieczenia się. Tolerancyjni i odpowiedzialni za Wasz los i decyzje rodzice z pewnością podejmą odpowiednie kroki.

Drodzy rodzice bądźcie najważniejszym ogniwem edukacji seksualnej swoich dzieci. 

Czerwona kokardka

Niniejszym artykułem chciałabym zachęcić młode pokolenie do refleksji na temat zagrożenia AIDS, a tym samym podejmowania bezpiecznych zachowań.

Jestem absolwentką studiów magisterskich na kierunku zarządzanie i inżynieria produkcji, o specjalności zarządzanie jakością.

Tematem mojej pracy magisterskiej był system zarządzania jakością w służbie zdrowia. W napisaniu pracy pomogła mi nie tylko zdobyta wiedza, zgromadzona literatura ale przede wszystkim badania pacjentów i personelu medycznego. Jedno z pytań mojej ankiety dotyczyło pojmowania jakości w placówkach zdrowia. To, co utwierdziło mnie w przekonaniu to fakt, że zdecydowany odsetek ludzi kładzie szczególny nacisk na bezpieczeństwo podczas badań lekarskich, zabiegów czy szczepień. Wielokrotnie usłyszałam, że pacjenci boją się zakażenia wirusem HIV.

Na pewno warto zainteresować się tym tematem. Dlaczego do tego zachęcam?

Mimo upływu czasu i zmiany mentalności nadal boimy się kontaktu z chorymi, zapominając że choroba ta może dotyczyć nas samych, a nie tylko innych ludzi. Z roku na rok dochodzi do tysięcy nowych zakażeń i wiele osób żyjących z HIV nie jest tego świadomych.

Czym tak naprawdę jest AIDS? Choroba ta oznacza zespół nabytego upośledzenia odporności. Cały świat określa tą chorobę nazwą AIDS, poza Francją, w której często słyszymy jej odmienną nazwę o brzmieniu SIDA. Już z samej nazwy wynika, że objawy AIDS spowodowane są uszkodzeniami układu immunologicznego.

Etapy rozwoju AIDS

Wyróżniamy kilka etapów rozwoju AIDS. Są to :

• okres bezobjawowy
• okres wstępnych objawów
• okres pełnoobjawowy

Na samym początku zakażenia się wirusem HIV żadne objawy nie są zauważalne ani odczuwalne. Jest to tak zwana pierwotna infekcja HIV. Gdy organizm zakażonej osoby zaczyna walczyć z wirusem i wytwarza przeciwciała przeciwko niemu, możemy mówić o pierwszych objawach zakażenia. Objawami najczęściej występującymi są wtedy:

• bóle głowy
• bóle mięśni
• nabrzmienie węzłów chłonnych
• inne, podobne do grypy objawy

Po tym okresie następuje tak zwana cisza. Jednakże ilość limfocytów nadal spada, a nasz układ immunologiczny jest coraz słabszy. Kolejne, bardziej radykalne symptomy, które świadczą o wyniszczeniu naszego układu odpornościowego to:

• niewyjaśnione uczucie ogromnego zmęczenia
• znaczny spadek wagi
• obfite poty- zwłaszcza w nocy
• powracająca wysoka temperatura ciała
• suchy kaszel
• powiększenie wszystkich węzłów chłonnych
• białe krostki na języku
• uporczywa trwająca kilka tygodni biegunka

Drogi szerzenia się AIDS

Zgodnie z badaniami wirus HIV znajduje się w:

• krwi
• spermie
• łzach
• ślinie
• moczu
• mleku matki
• płynie mózgowo-rdzeniowym

Jednakże, badania donoszą, że przenoszenie zakażenia odbywa się głównie od osoby zakażonej na osobę zdrową przez krew i spermę. Aby zakazić się podczas pocałunku, potrzebowalibyśmy pół litra śliny. Tak więc w tej kwestii ryzyko zakażenia jest znikome.

Do zakażeń dochodzi najczęściej, gdy wirus zawarty w krwi lub spermie osoby chorej lub też nosiciela HIV dostanie się do krwi osoby zdrowej. Najczęściej dochodzi do tego poprzez:

• otarty naskórek
• nadżerki
• uszkodzenia skóry
• pęknięte błony śluzowe

Czym nie można się zarazić?

Nie ulega wątpliwości, że nie zarazimy się przez zwykłe podanie zdrowej dłoni, używanie wspólnego czystego sedesu, używanie wspólnych naczyń stołowych, czy też w wyniku naturalnego kontaktu z chorym – autobus, szkoła.

Na co zwracać szczególną uwagę?

• Nie używajmy cudzych szczoteczek do zębów, maszynek do golenia, grzebieni, szczotek, oraz innych przedmiotów, które mogą być skażone krwią
• Nie szukajmy przypadkowych kontaktów seksualnych, a jeśli już je posiadamy pamiętajmy o szczególnej ochronie – zakładajmy prezerwatywy
• Bądźmy wierni i tego samego żądajmy od swego partnera
• Nie ulegajmy narkotykom
• Bądźmy czujni podczas pobierania krwi – strzykawki i igły muszą być nowe.

Przyglądając się społecznym aspektom AIDS można zauważyć, że postawy społeczeństwa wobec tej choroby mają różne oblicza: od przychylnych, współczujących, aż do nienawistnych, wrogich i odrzucających. Uważam, że człowiek dotknięty tą chorobą nie potrzebuje współczucia, nie zasłużył też na pogardę. 

                    

Weź nie rób siary ...

Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym, co nasz nastoletni syn czy córka chcą nam tak naprawdę powiedzieć poprzez swoją złość czy gniew?

Okres dojrzewania młodego człowieka jest bardzo złożony i trudny do jednoznacznego określenia. Nastolatek będąc w wieku dojrzewania osiąga znaczny poziom rozwoju intelektualnego oraz pewnej niezależności. Chce pokazać, że jest dorosły i potrafi samodzielnie podejmować decyzje. Z drugiej jednak strony jest jeszcze wolny od pełnej odpowiedzialności za siebie i innych, o czym pamięta każdy rodzic czy opiekun.

Wielu rodziców, którzy do tej pory całkiem dobrze radzili sobie w wychowywaniu dziecka, nagle tracą poczucie wartości i pewności.

Sama jestem mamą dorastającego syna oraz wiele czasu spędzam z dorastającą córką mojego narzeczonego i doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jak trudny to okres zarówno dla chłopca jak i dziewczynki.

Jak sobie poradzić z dorastającym dzieckiem?

Przede wszystkim należy rozmawiać. To dzięki rozmowie dowiemy się, czego tak naprawdę oczekuje od nas nastolatek. Goszcząc w jednej z wodzisławskich poradni psychologicznych natknęłam się na ciekawy apel nastolatków.

Oto niektóre przesłania młodych ludzi skierowane do rodziców:

1.Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co Cię poproszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam Cię na próbę

2.Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa.

3.Nie karz mnie w obecności innych. Najbardziej przekonujesz mnie, gdy mówisz do mnie twarzą w twarz.

4.Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami tego co zrobiłem. Potrzebuję również trudnych doświadczeń.

5.Nie dawaj pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich nie dotrzymasz.

6.Nie przeceniaj mnie, to mnie krępuje i niekiedy zmusza do kłamstwa.

7.Nie zbywaj mnie gdy stawiam Ci pytania.

8.Nie zabraniaj mi eksperymentowania i popełniania błędów. Bez tego nie mogę się rozwijać.

Moim zdaniem z nastolatkiem trzeba przeprowadzać poważne rozmowy, rozładowywać napięcie i wprowadzać do wspólnych relacji humor a przede wszystkim akceptować jego wybory i chwilowe rozchwianie emocjonalne.

                                                                         

Toksyczni rodzice

Wiele się mówi o błędach popełnianych przez dzieci. A tymczasem my dorośli od czasu do czasu również je popełniamy. Ja sama popełniłam kilka błędów wobec swego syna, co było powodem niemałego bólu dla niego i dla mnie.

Wiadomą sprawą jest, że każdy rodzic od czasu do czasu krzyczy na swe dziecko, że bywa zbyt władczy.

Czy z tych uchybień należy więc nazwać rodziców okrutnymi? Oczywiście, że nie. Rodzice są tylko ludźmi i mają niejednokrotnie mnóstwo problemów. Każdemu dorosłemu może zdarzyć się chwila słabości, zły dzień. Wiele nastolatków ma trudne związki z rodzicami. Nie świadczy to jednak o tym, że rodzice są emocjonalnie destrukcyjni.

Jest niestety wielu rodziców, których negatywne wzorce zachowań w sposób stały i dominujący wpływają destrukcyjnie na psychikę dziecka. Mowa o rodzicach wyrządzających nagminnie krzywdę swemu dziecku.

Rodzice tacy często nazywani są jako toksyczni rodzice.

Co powinno zmusić nastolatka do refleksji nad tym, czy jego rodzic wpływa na niego w sposób. destrukcyjny?

Odnosząc się do kilku ciekawych lektur psychologicznych, podam kilka przykładów:

1.Rodzic często mówi, że jesteś niedobry, bezwartościowy.

2.Ciągle Cię krytykuje, używa wobec Ciebie wyzwisk.

3.Używa siły fizycznej, aby Cię utrzymać w ryzach.

4.Bywasz zakłopotany, przestraszony, zawstydzony z powodu rodziców.

5.Rodzice regularnie spożywają alkohol, narkotyzują się.

6.Musisz się opiekować rodzicem z powodu jego problemów

7.Rodzice zrobili Ci coś złego, co miało pozostać tajemnicą rodzinną.

8.Boisz się swoich rodziców.

9.Rodzice manipulują Tobą poprzez groźbę lub poczucie winy.

10.Uważasz, że cokolwiek zrobisz, i tak nigdy nie będą z Ciebie zadowoleni.

Rodzice toksyczni są często nieadekwatni, niedojrzali. Niejednokrotnie sprawiają, że dziecko musi przejąć ich obowiązki, role. Często też dochodzi do odwrócenia ról – dziecko daje wsparcie emocjonalne rodzicowi. Toksyczny rodzic wymaga podporządkowania, chciałby, aby dziecko nawet dorosłe zawsze postępowało według jego instrukcji.

To tylko niektóre przykłady, które jeśli się zdarzają w Twojej rodzinie, powinny Cię zmobilizować do rozmowy z kimś zaufanym. Może to być psycholog, pedagog szkolny, wychowawca czy ktoś, komu możesz bezgranicznie zaufać.

Nie powinno się bagatelizować tego typu zachowań. Dlaczego?

W przyszłości możemy mieć trudności w układaniu sobie życia z partnerem, w podejmowaniu decyzji i karierze zawodowej.

Dlatego musimy walczyć, gdyż jest to walka o wolność osobistą, poczucie własnej tożsamości, nasze własne granice i prawo decydowania o sobie.  

Fobia szkolna

Inteligencja emocjonalna kształtowana jest już w dzieciństwie. To wtedy uczymy się sposobów radzenia sobie z emocjami. Wiek dojrzewania jest na tyle skomplikowanym etapem w życiu nastolatka, że często dochodzi w nim do wielu zaburzeń emocjonalnych.

Za prawidłowy rozwój emocjonalny nastolatka odpowiedzialni są jego rodzice i opiekunowie. To oni powinni wiedzieć, że zarówno surowe, jak i pobłażliwe wychowanie, źle wpływają na wychowanie. W wychowaniu dziecka nie powinno się przejawiać żadnych skrajności. Nastolatek wychowany w zupełnej swobodzie nigdy nie pozna granic przyzwoitości. Ten zaś wychowany w restrykcyjnych warunkach stanie się człowiekiem zamkniętym w sobie. Zarówno pierwszy przykład jak i drugi może przynieść przykre konsekwencje w dalszym życiu młodego człowieka. Sztuką dobrego wychowywania jest niewątpliwie znalezienie równowagi.

Często jest tak, że wszelkiego rodzaju zaburzenia emocjonalne nastolatka kojarzymy z pewną patologią, jaka się wykształciła wokół jego osoby. Nic bardziej mylnego. Również w kochającej się rodzinie, gdzie występują odpowiednie warunki ekonomiczne, spotkać możemy dziecko z zaburzeniami emocjonalnymi. Często wynika to z nadopiekuńczości, która przyczynia się do braku stabilności emocjonalnej dziecka. W wyniku takiej postawy rodziców, dziecko uczy się szantażu emocjonalnego.

Bardzo popularnym zaburzeniem emocjonalnym, który warto poznać jest tak zwana fobia szkolna, z którą zmaga się coraz więcej dzieci. Objawy tego rodzaju zaburzenia często mają wymiar fizyczny. Dziecko odczuwa typowe objawy somatyczne, do których zaliczyć możemy poranne biegunki, bóle brzucha czy mdłości. Często dochodzi do duszności oraz kołatania serca.

Fobia szkolna jest objawem zaburzeń nerwicowych. Aby z nią wygrać musimy poznać tak zwany rodzaj czynnika lękotwórczego, czyli źródło problemu. Może to być presja kolegów szkolnych czy też nieumiejętność dostosowania się do nowych warunków. Powodów fobii szkolnej może być wiele.

Przyczyna fobii szkolnej zawarta jest często w niewłaściwych relacjach rodzic – dziecko. Przykładem może być nadmierna opiekuńczość ze strony matki - chłód emocjonalny ojca. Dziecko wychowywane w takich warunkach podświadomie boi się rozłąki z matką. Nie jest dla niego problemem przebywanie w szkole, lecz przebywanie bez mamy. 

Fobia szkolna, która z kolei dotyka młodzież spowodowana jest w zasadzie innymi czynnikami. Może to być wspomniana już presja, mobbing jak również przerodzenie się fobii szkolnej w tę społeczną, która charakteryzuje się z kolei strachem i lękiem przed pewnymi sytuacjami społecznymi. Przykładem może być pojawienie się fobii u nastolatka, który zmienia szkołę. Nastolatek ten boi się sytuacji, w których ludzie będą obserwować i oceniać jego zachowanie i wygląd.

Zlekceważona fobia może uniemożliwiać kontynuowanie nauki szkolnej, zastosowanie zaś bezpodstawnych kar i przymusu do nauki nasilić objawy.

Fobię szkolną należy leczyć przede wszystkim psychologiczne ale również farmakologicznie. Nieleczona fobia szkolna na pewno odbije się niekorzystnie na nastolatku w przyszłości. Jako dorosły już człowiek będzie unikał sytuacji społecznych do tego stopnia, że utrudni sobie życie. Zawsze będzie pozostawał w tyle, w obawie przed krytyką. Nawet najbardziej inteligentny i wartościowy człowiek, który boryka się z fobią społeczną nigdy nie będzie czuł się szczęśliwy i spełniony.

W leczeniu fobii na pewno ważna jest więc zmiana sposobu myślenia o różnych sytuacjach społecznych, dlatego pomoc psychologiczna jest jak najbardziej konieczna.

Jeśli więc zauważymy, że któryś z naszych kolegów czy koleżanek ma problemy wskazujące na fobię reagujmy, namówmy go na szczerą rozmowę ze specjalistą.

Prostytucja wśród młodzieży

Prostytucja występuje w każdej warstwie społecznej od wielu wieków. Zjawisko to coraz częściej dotyka nastolatek, które poszukują sponsora.

Młoda dziewczyna, która zaspokaja potrzeby seksualne przygodnych partnerów za zapłatą, bez zaangażowania uczuciowego, nikogo już zbytnio nie zdziwi. Coraz więcej młodych dziewcząt staje się galeriankami. Stać je na markowe ciuszki i kosztowną biżuterię. Zjawisko to staje się z roku na rok bardziej popularne i preferowane przez coraz młodsze dziewczyny. Widać to niemal w każdej galerii handlowej, gdzie młode dziewczyny polują na zamożnych panów.

Ale czy prostytucja dotyka tylko płeć żeńską? Z całą pewnością nie.

Tak zwani gigolo czyli mężczyźni tańczący w klubach nocnych, często uprawiający prostytucję heteroseksualną jak i homoseksualną, to coraz częściej młodzi panowie, którzy nie przekroczyli progu wiekowego 20 lat. Mężczyźni tacy cieszą się ogromnym powodzeniem zwłaszcza wśród dojrzałych kobiet, chcących zostać sponsorkami dla wkraczającego dopiero w dorosłość pana.

Co kieruje młodymi ludźmi, że decydują się na prostytucję?

Z pewnością współczesna młodzież kieruje się przede wszystkim prawem do wolności i swobody popadając przy tym w uzależnia i hołdując zachowaniom patologicznym, wśród których prostytucja jest tego doskonałym przykładem. Nie dotyczy to oczywiście wszystkich młodych ludzi, jednakże z roku na rok liczba prostytuującej się młodzieży wzrasta.

Szczególnie niebezpieczna i zabroniona jest prostytucja nieletnich, która niestety nabrała specyficznego wymiaru. Rzadko spotykamy się bowiem z dezaprobatą dla tego typu zachowań, można więc śmiało zaryzykować stwierdzeniem, że istnieje przyzwolenie społeczne na tego typu zachowania dewiacyjne nastolatków.

Do prostytucji wśród nastolatków przyczynia się na pewno niski status materialny w rodzinie. Młoda osoba jest gotowa podnieść swój standard życiowy właśnie dzięki prostytucji. Warto tutaj wymienić również zachwianie systemu wartości, gdzie pieniądz staje się wartością najważniejszą.

Dla wielu nastolatków właśnie prostytucja jest doskonałym sposobem na szybkie i skuteczne pozyskiwanie środków niezbędnych do luksusowego życia.

Prostytucja pozostawia ślady w psychice każdego młodego człowieka. 

Głównym zagrożeniem jest przede wszystkim ryzyko zarażenia się AIDS oraz innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową. Z czasem dochodzi do wewnętrznego zagubienia się młodej, prostytuującej się osoby. Przede wszystkim zaburzona zostaje hierarchia wartości. W parze z prostytucją idą alkohol i narkotyki. A wszystko po to, by stłumić prawdziwe emocje, które tkwią w psychice nastolatka. Używki tego typu pomagają zagłuszyć sumienie i zapomnieć o obrzydzeniu, jakie czują do siebie młodzi ludzie.

I na tym etapie pojawia się już kolejny problem – uzależnienia...

Mobbing w szkole

Mobbing w szkole

Młodzież coraz częściej doświadcza dyskryminacji w swoim życiu. Przykładem tego może być zjawisko tak zwanej ''fali'' czyli mobbingu w szkole.

Mobbing jest zjawiskiem, który przybiera różnorodne formy. Coraz częściej ofiarami mobbingu stają się dzieci i młodzież. Zjawisko to obecne jest niemal w każdej szkole.

Jak go scharakteryzować? Na pewno jest to nieetyczne, trwające systematycznie i zdecydowanie długo zachowanie wobec ofiary. 

 

Jak rozpoznać, że w naszej szkole mamy do czynienia z mobbingiem? Przede wszystkim poprzez trwający przez długi czas konflikt koleżeński, który doprowadził do utrudnienia normalnego funkcjonowania szykanowanego ucznia.

Z mobbingiem mamy do czynienia wówczas, gdy szykanowany uczeń, chcąc zażegnać kłopotliwą sytuację, spotyka się z tym, że oprawca nadal dopuszcza się regularnych działań wobec niego, a ten z kolei zaczynać przejawiać objawy stresu, lęku i paniki. Taka postawa oprawcy staje się idealnym bodźcem motywującym do bardziej okrutnych działań. Wśród jakich osób szukać sprawcy mobbingu? Okazuje się, że są to osoby dominujące oraz posiadające wyolbrzymione poczucie własnej wartości. Często boją się konkurencji i są nieufne. Takim uczniom bardzo często udaje się

wymusić postawy prześladowcze w grupie.

Ofiarami mobbingu stają się z kolei osoby nieśmiałe oraz odróżniające się od innych. Dotyczy to często stylu ubierania się, koloru włosów czy skóry. Na mobbing często narażeni są nastolatkowie z rodzin uboższych, pochodzące z rozbitych czy patologicznych rodzin, aczkolwiek agresorami również okazują się uczniowie, którzy nie doświadczyli ciepła domowego i normalnych relacji z rodzicami.

Sprawca mobbingu ma przewagę psychiczną i fizyczną nad ofiarą. Dochodzi wówczas do wyśmiewania, obmawiania, bicia oraz szantażu a tym samym wytworzenia się wokół ofiary atmosfery zagrożenia. Ofiara mobbingu zostaje wyłączona z grupy a niekiedy z całego życia społecznego, zwłaszcza jeśli staje się bierna i nie potrafi się bronić.

Przyczynami mobbingu szkolnego może być nieprawidłowe funkcjonowanie instytucji oświatowej, brak wzajemnego szacunku oraz lekceważenie drobnych wykroczeń ucznia. Szkoła powinna dążyć do usunięcia wszystkich negatywnych aspektów tkwiących w środowisku szkolnym. Niezwykle ważna jest więc praca zespołowa i właściwe relacje nauczyciel-uczeń. Obowiązkiem rodziców zaś jest dbanie o potrzeby emocjonalne dziecka.

Relacje rodziców z nastolatkiem

Pod maską dorosłości


Trudnym wyzwaniem dla wielu rodziców jest wychowanie nastolatka. Zadbanie o właściwe relacje rodzic- dziecko jest niezwykle trudne zarówno dla samego nastolatka jak i jego rodziców.
W okresie dojrzewania dochodzi do wielu decydujących zmian w organizmie i wyglądzie młodego człowieka. Dotyczy to również pojmowania świata i szukania autorytetów. Między nastolatkami a rodzicami dochodzi do różnego rodzaju konfliktów. Rodzice zazwyczaj nie wiedzą, jak traktować swoje nastoletnie dzieci. Nie potrafią przekazać miłości, jaką darzą swoje dziecko.
Nastolatek, z jednej strony posiada swoje potrzeby emocjonalne, typowe dla dzieci, z drugiej zaś chciałby być traktowany na równi z dorosłymi.
W obecnych czasach wielu młodych ludzi nie ma pewności, że komuś na nich naprawdę zależy. Jest to spowodowane ciągłą gonitwą rodziców na pieniądzem. Pod maską apatycznego pokolenia współczesnej młodzieży często kryje się gniew i zagubienie. Coraz więcej młodych ludzi postrzega siebie w negatywny sposób. Czują się niedowartościowani i niepotrzebni.
Taka sytuacja często rodzi przykre konsekwencje. Należy tutaj wymienić stany depresyjne oraz bunt przeciwko autorytetom. Młody człowiek zaczyna odnosić się w sposób krytyczny do poglądów dorosłych, które uważa za przestarzałe. Wszelkiego rodzaju kary odbiera jako nieuzasadnione i niesłuszne.
Rodzice z kolei spoglądają na problemy swego dorastającego dziecka oczyma własnej młodości, zapominając o tym, że czas idzie z postępem. A przecież zmieniają się warunki życia i mentalność ludzka. Brak wzajemnego zrozumienia powoduje właśnie problemy, które mogą przynieść przykre konsekwencje. Młody człowiek traci zaufanie do rodziców, szuka autorytetów, gdzie indziej, co nie zawsze jest racjonalne. Coraz częściej dochodzi do sytuacji, że zagubiony młody człowiek staje się łatwym łupem ludzi pozbawionych skrupułów. Podatny na wpływ i perfidne manipulacje staje się ich ofiarą.

Jak budować właściwe relacje z nastolatkiem?

Z pewnością jest to bardzo trudne ale możliwe. W okresie dojrzewania nastolatkowi trzeba poświęcić więcej czasu i uwagi. Jako rodzice powinniśmy okazywać więcej serdeczność a także szczerze zainteresować się sprawami naszego dziecka. Pamiętajmy, że to właśnie dom rodzinny ma decydujące znaczenie w procesie kształtowania osobowości i postaw współczesnej młodzieży. Tylko w spokojnej i kochającej się rodzinie nastolatek osiągnie emocjonalną stabilność i pewność siebie. Znajdzie w nim właściwy sposób reagowania na nowe, często zaskakujące go sytuacje życiowe.
Skupianie się tylko się na negatywnych zachowaniach swojego dziecka powoduje, iż wyrządzamy mu krzywdę. Dostrzegajmy więc i te pozytywne cechy naszych dzieci, doceniajmy, nagradzajmy a przede wszystkim rozmawiajmy!
Kluczem do uniknięcia poważnych problemów z dojrzewającym nastolatkiem jest skupianie uwagi na jego zainteresowania. Zadbajmy więc by nasza pociecha mogła spełniać swoje pasje. Starajmy się wykazać odrobinę entuzjamu i zainteresowania hobby naszego nastolatka.
Nikt nie powiedział, że wychowywanie nastolatka jest łatwym wyzwaniem. Nie wpadajmy jednak z tego powodu w przesadę i nie upatrujmy w swoim dziecku wyłącznie wad.

Niebezpieczna euforia

Któż z nas nie tęskni za wakacjami i prawdziwym szaleństwem?
Podekscytowani odpoczynkiem od szarej codzienności, często zapominamy o niebezpieczeństwach, jakie czyhają na nas latem.
Dotyczy to głównie nastolatków, którzy z jednej strony czują się dorośli, z drugiej zaś brakuje im bagażu doświadczeń, przez co nie są w stanie przewidzieć niektórych sytuacji, które mogą przynieść przykre konsekwencje.
Młodzież lubi się bawić, dlatego miejscem chętnie odwiedzającym stają się dyskoteki. A niebezpieczeństw na tego typu imprezach jest co niemiara. Jednym z nich są niewątpliwie narkotyki.
Z pewnością każdy młody człowiek słyszał o bardzo popularnej pigułce gwałtu, która jest jednym z najbardziej niebezpiecznych z narkotyków, którymi może się posłużyć napastnik dla ubezwłasnowolnienia ofiary.
Pigułka gwałtu zaczyna działać po około 30 minutach. Po jej zażyciu na 3 do 6 godzin tracimy świadomość. Nic więc dziwnego, że nazywana jest pigułką zapomnienia.
Sprawcy poza tym, że gwałcą ofiarę, często wykonują kompromitujące zdjęcia lub filmy o charakterze pornograficznym, w celu szantażowania ofiary.


 


Jak się ustrzec przed tabletką gwałtu?

Pod żadnym pozorem nie zostawiajmy otwartego napoju. Nie gódźmy się na drinka lub inny napój od nowo poznanych osób. Zachowujmy umiar w piciu alkoholu, by zachować świadomość tego, co robimy.
Osoba pod wpływem tego narkotyku sprawia wrażenie upojonej alkoholem. Staje się uległa, sprawca zaś chętny do pomocy.
Jeśli więc zauważymy niepokojące objawy mogące wskazywać na zażycie pigułki gwałtu od razu wezwijmy policję lub udajmy się do ochroniarza dyskoteki. Pod żadnym pozorem nie wychodźmy na świeże powietrze, a zwłaszcza sami. Unikajmy ciemnych i opustoszałych miejsc.
Do charakterystycznych objawów zażycia pigułki gwałtu zaliczyć możemy nagłą euforię i rozluźnienie oraz zawroty głowy. To pierwsze objawy, które powinny nas zaniepokoić i skłonić do wezwania pomocy.
W dalszej kolejności dochodzi do złego samopoczucia, wymiotów i drgawek. Po podaniu zbyt silnej dawki może dojść do śpiączki, zaburzeń oddychania a nawet śmierci.



Młodość ma swoje prawa. Bawmy się jednak w grupie sprawdzonych przyjaciół a z drinków nie spuszczajmy oka.