Przechytrzyć zwyrodnialca

Do napisania tego artykułu zainspirowały mnie ostatnie wydarzenia, jakie miały miejsce w naszym regionie. Chyba każdy z nas słyszał o nagłaśnianej w mediach akcji ''Uwaga Pedofil'', która wzbudziła wiele obaw wśród rodziców dzieci w wieku szkolnym.
O mężczyźnie, który wabił dzieci w celu wykorzystania seksualnego było głośno przez kilka tygodni. Wiele szkół prowadziło w tym czasie apele nawołujące do ostrożności.
Coraz częściej słyszy się o pedofilii w zamkniętych środowiskach, takich jak domy dziecka czy placówki duchowne. Tam właśnie dochodzi do częstych czynów pedofilskich. Właśnie w takich miejscach pedofilia jest niezwykle ciężka do wykrycia. Dlaczego? Wynika to z pewnością z faktu, że w owych środowiskach niemożliwe jest kontrolowanie przez lokalną społeczność.
Oczywiście, nie można generalizować, obwiniając wszystkich duchownych czy opiekunów placówek wychowawczych o czyny pedofilskie.  Warto jednak mieć rękę na pulsie i uświadamiać dziecko, co jest dozwolone, a co nie. Kto może nas dotykać i w jaki sposób. Z dziećmi koniecznie trzeba rozmawiać o zagrożeniach – by wiedziały, jakie zachowanie dorosłych jest podejrzane,  i że takich zdarzeń nie należy ukrywać.
W nawiązaniu do tych wydarzeń, postanowiłam prosić również Was  kochane dzieci i nastolatkowie o więcej czujności a mniej zaufania wobec nieznajomych, gdyż najbardziej skutecznym narzędziem w walce z pedofilią jest właśnie zachowanie czujności oraz jak najwcześniejsza edukacja.
Czym jest pedofilia w oczach nastolatka?

Z pewnością kojarzymy ją z wykorzystaniem seksualnym dziecka, które  nie  potrafi  w  pełni  zrozumieć  oraz udzielić na nią świadomej zgody.
Może zabrzmi to dziwnie, ale wielu rodziców nie chce dopuszczać do siebie myśli, że ich dziecko może zostać skrzywdzone. A co jeśli do tego dojdzie? Moim zdaniem, postawa rodzica, który przejawia niechęć do podejmowania rozmów z dzieckiem na temat wykorzystania seksualnego jest swego rodzaju brakiem umożliwienia mu obrony w razie zagrożenia.
Pamiętamy Drodzy Rodzice, że jeśli dziecko będzie wiedziało, czym jest przemoc seksualna, istnieje większa szansa, że gdy jej doświadczy, powie o niej i nie dopuści, by sytuacja się powtórzyła.
Żyjemy w społeczeństwie, gdzie występuje wiele rodzin nie tolerujących koncepcji przekazywania dziecku wiedzy dotyczącej seksu. Dla mnie to jest niezrozumiała postawa.
Dziecko często podejmuje temat seksu, gdyż dla niego to coś oczywistego. Mądry rodzic znajdzie adekwatną do wieku dziecka odpowiedź, inny zaś zareague zmieszaniem, konsternacją a nawet zmianą tematu.
Taka postawa rodziców utwierdzi dziecko w przekonaniu, że temat seksu jest kwestią, której poruszać nie należy w zaciszu domowym. Zacznie szukać odpowiedzi gdzie indziej. A co jeśli znajdzie ją u boku pedofila?

Starajmy się mówić dzieciom, że:
 są na świecie dorośli, którzy wyrządzają krzywdę,
 nie wolno ufać obcym,
 nie wolno pozwalać obcym na dotykanie,
 nie wolno się oddalać z miejsc sobie znanych,
 nie wolno przyjmować żadnych prezentów od obcych,
nie powinno się nikomu poznanemu w sieci podawać swojego prawdziwego nazwiska, adresu, a nawet maila

Drodzy Rodzice, bądźcie dla dziecka pierwszą linią obrony,  uświadamiajcie je o sygnałach świadczących o pedofilii oraz przygotujcie je do skutecznego odpierania ataków. Niech dziecko zdaje sobie sprawę z tego, że pedofil jest zazwyczaj zbyt sprytny, by stosować wobec ofiary przemoc. Woli raczej stopniowo ją usidlić. Porozmawiajcie o tym z dzieckiem.

Drodzy Nastolatkowi, dla Was również apel!

Z racji tego, że temat pedofilii z pewnością jest Wam już znany, apeluję o więcej odwagi. Nie pozwólcie, by plaga nadużyć seksualnych odebrała Wam odwagę w chwili domniemania lub pewności o czynach pedofilskich wobec bezbronnych dzieci. Reagujcie. Zgłoście sprawę na policji, udajcie się do najbliższego Centrum Pomocy Rodzinie, MOPS-u, szkoły, gdziekoliwek. Liczy się każdy krok zrobiony w kierunku uratowania bezbronnego dziecka. Nie wolno Wam zapominać, że czyny pedofilskie pozostawiają ślad na psychice dziecka do końca życia.
Zachęcam również do skorzystania z pomocy Fundacji Dzieci Niczyje, która uruchomiła stronę internetową www.116111.pl, za pośrednictwem której można anonimowo zadawać pytania przez całą
dobę.

Wartościowe brzydkie kaczątko

Dlaczego coraz więcej młodych ludzi miewa kompleksy, które dotyczą nie tylko wyglądu lecz cech osobowości, charakteru czy nawet preferencji?

Z czego one wynikają i jak wpływają na dalsze losy ?

Kompleksy to nic innego, jak wytwór naszej psychiki, przez który czujemy się brzydcy, niepotrzebni, gorsi a nawet beznadziejni.

Źródłem pojawienia się kompleksów może być również nasza pozycja społeczna i stan portfela.

Przyszło nam żyć w czasach, że gonitwa za pieniądzem, sławą czy zaistnieniem staje się zjawiskiem powszechnym. Osoba, która nie może odnaleźć się w tej rzeczywistości, niejednokrotnie popada w kompleksy.

 

Kompleksy pojawiają się niestety już w wieku nastoletnim. Jeśli nasi rodzice są często niezadowoleni z nas lub wymagają od nas wyników w nauce czy sporcie, których po prostu nie możemy osiągnąć. Także nagminne porównywanie nas w stosunku do innych, negatywnie wpływa na poczucie pewności siebie i samoocenę. Każdy z nas jest jednostką ludzką, która posiada wysoko rozwinięty zmysł obserwacji. Obserwując sukcesy innych ludzi, a nie zawsze zauważamy swoje. Również media przyczyniają się do większej liczby zakompleksionych młodych ludzi. Za ich pośrednictwem dostrzegamy bogatych, szczupłych i pięknych. Właśnie z mediów dowiadujemy się, jak można upodobnić się do „ideału człowieka”, czyli osoby szczupłej, dostatniej i o względnie wysokiej pozycji społecznej. Zaczynamy wierzyć w to, że tylko ''tacy'' mogą być podziwiani.

Ulegając presji mediów, które narzucają nam nierealistyczny wzór kobiety, tracimy pewność siebie, czujemy się gorsze. Taka fascynacja wyidealizowanymi osobami ze show biznesu, które tak naprawdę nie istnieją, pogłębia nasze niskie poczucie wartości i zwiększa kompleksy.

A nie zapominajmy, że to właśnie niska samoocena jest jedną z największych przeszkód w realizowaniu swoich marzeń i rozwoju osobistym. Samoocena stanowi istotną rolę nie tyle w poznawaniu samego siebie, jak w kierowaniu swoim zachowaniem, stosunkach interpersonalnych oraz w realizacji planów i dążeń życiowych. Będąc osobą zakompleksioną powstrzymujemy się przed realizacją marzeń i planów.

Taka postawa jest niezwykle krzywdzącą dla nas, młodych osób, które wkraczają w próg dorosłości. To właśnie kompleksy mogą stać się przyczyną nieznośnego, irracjonalnego bólu. Ukrywanie ich przed otoczeniem, odgrywanie roli „zdobywcy świata”,  udawanie kogoś, kim nie jesteśmy prowadzi do tego, że popadamy w dołek psychiczny.

 

Czyż nie lepiej jest się wygadać i mieć odwagę rzec o swych kompleksach na głos?

Poczujemy się zdecydowanie lepiej, nie będziemy musieli grać, pozbędziemy się drugiego ''ja '',  które nie pozwala nam cieszyć się tym, co mamy.  Ludzie stawiają sobie wysoko poprzeczkę, nie pozwalają sobie na błędy. To jednak na dłuższą metę może okazać się wyniszczające. Koło się wówczas nakręca. Powstaje bowiem kolejny aspekt, który stanie się przyczyną wstydu.

Nie popadajmy więc w kompleksy. Drodzy Nastolatkowie, każdy z nas jest inny. Akceptujmy więc siebie i przyjaciół, takimi jakimi są. Młodość jest zbyt krótka, by tracić ją na zamartwianie się zbędnymi kilogramami czy piegami.

 

Wykolejeni na starcie

Liczba nieletnich lub młodocianych sprawców przestępstwa, którzy podlegają najwyższemu wymiarowi kary wzrasta w naszym kraju w zaskakującym tempie.
Spróbujmy się zastanowić nad czynnikami mogącymi predysponować młode pokolenie Polaków do łamania prawa.
Jednym ze źródeł takich zachowań jest z pewnością rodzina dysfunkcyja czyli taka, która nie zaspokaja potrzeb emocjonalnych dziecka,  nie zapewnia mu bezpieczeństwa. W rodzinie takiej nie występują odpowiednie warunki do prawidłowego rozwoju. Ma to ogromny wpływ na zdrowie psychiczne dziecka.
Warto tutaj wspomnieć o problemie alkoholowym, jaki występuje w rodzinie. Nadużywanie alkoholu przez rodzica jest dla dziecka ważnym predytorem zachowań przestępczych. W rodzinie takiej występuje, poza wrogą atmosferą i nieustannymi konfliktami, również przemoc domowa. Niejednokrotnie się zdarza, że częste kłótnie czy  stosowanie przemocy, doprowadzają nieletniego do podejmowania drastycznych kroków. Często się słyszy o popełnieniu zbrodni przez nieletniego, które w jego oczach jest swego rodzaju odwetem za wieloletnie krzywdy. Ogromny wpływ na psychiczne funkcjonowanie nieletniego ma niewątpliwie fakt, że staje się on świadkiem popełnienia przestępstwa przez rodziców. Można tutaj wymienić m.in molestowanie, wykrzystywanie seksualne, bicie czy znęcanie psychiczne.

Nie ma jednak reguły, kto dopuszcza się łamania prawa.Czy jest to dziecko z rodziny patologicznej, czy rozpieszczony dzieciak dobrze usytuowanych rodziców. Niestety, coraz częściej na komendzie lądują dzieci "z dobrych domów". Wymuszeń, oszustw i przemocy dopuszczają się ci, którym rodzice gwarantują wszystko, oprócz własnego czasu i uwagi.  A niestety to też swego rodzaju dysfunkcja.
Bardzo duży wpływ na kształtowanie się zachowań przestępczych ma również środowisko rówieśnicze. Weźmy za przykład szkołę. To miejsce, w którym młody człowiek nie tylko zdobywa wiedzę, ale uczy się też działać w grupie. Często więc nawiązuje niewłaściwe relacje z innymi. Wiadomo, że stosowanie przemocy czy agresji są nieodłącznym elementem dużych zbiorowisk. Coraz częściej słyszymy bowiem o różnego rodzaju aktach przemocy, które przybierają groźniejsze formy stanowiące zagrożenie dla zdrowia i życia uczniów. W wielu szkołach, poza mobbingiem czy szykanowaniem, dochodzi do gwałtów i zabójstw. Ofiarami są nie tylko uczniowie ale i nauczyciele.  Jakie są przyczyny popełniania przestępstw w środowisku równieśniczym?

Jedną z nich jest z pewnością chęć zwrócenia na siebie uwagi. Młody człowiek, który nie może zaimponować rówieśnikom dobrymi stopniami, osiągnięciami w sporcie, czy markowymi ciuchami, często próbuje zwrócić na siebie uwagę tym, że został zatrzymany przez policję. Innym powodem może być brak autorytetów. Dla wielu nastolatków autorytetem nie są już rodzice, ani nauczyciele. Szukają ich wśród rówieśników, którzy potrafią szybko, często w sposób niezgodny z prawem zarobić pieniądze, albo po prostu stosują wobec innych przemoc. 
Drodzy Nastolatkowie, zgodnie z przepisami za popełnienie przestępstwa może ponieść odpowiedzialność już 15-latek. Młodsi odpowiadają zgodnie z ustawą o postępowaniu w sprawach nieletnich. Gdy osoba małoletnia dopuściła się zbrodni wtedy nie można wobec niej stosować „taryfy ulgowej”. Odpowiada ona jak dorosły za swoje czyny.
Zachęcam do chwili refleksji, czy warto rozpocząć swój start w dorosłość od bycia przestępcą?
Jak żyć ze świadomością, że się to zrobiło ?
Niezależnie od tego, czy jesteś ofiarą, czy świadkiem przestępstwa, skontaktuj się z Policją w możliwie krótkim czasie. Nie daj się zastraszać i manipulować. Nie zapominaj, że Policja, obok sądu rodzinnego jest organem uprawnionym do przyjęcia zawiadomienia o popełnieniu czynu karalnego przez nieletniego. To właśnie Policja zbiera i utrwala wszelkie dowody, jak i dokonuje ujęcia nieletniego.
Możesz również zwrócić się do dyrektora szkoły, pedagoga czy ośrodka opieki społecznej.
Nie bądź z tym sam!

Bez barier

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu osoby niepełnosprawne były zepchnięte poza margines życia społecznego. Nie było mowy o protestach, składaniu postulatów i rozmowach ze stroną rządową o poprawie systemu wsparcia osób dotkniętych niepełnosprawnością. Z biegiem czasu zaczęliśmy coraz głośniej mówić o sprawach dotąd przemilczanych. Stereotypowe myślenie, że rodzinie z dzieckiem niepełnosprawnym należy współczuć odchodzi w zapomnienie.
Jak jest postrzegana osoba niepełnosprawna we współczesnym świecie?
Z całą pewnością inaczej niż kiedyś.
Drodzy Nastolatkowie, postawy wobec osób niepełnosprawnych przenoszone są z pokolenia na pokolenie przez kulturę. Ich modelowanie ma swój początek już we wczesnym dzieciństwie.  Polska znajduje się w dużej grupie krajów, które cechuje populacja osób niepełnosprawnych.  Współczesnej młodzieży przyszło żyć w czasach, w których zaobserwować można ogrom działań zmierzających do stworzenia osobom niepełnosprawnym możliwości uczestniczenia w życiu społecznym . Młodzi ludzie żyją utwierdzeni w przekonaniu, że osoby niepełnosprawne mają takie same prawa, jak ci całkiem sprawni. Stereotypy, że osoba niepełnosprawna jest kimś gorszym odeszły do lamusa. 

 





Traktowanie osoby niepełnosprawnej w sposób podmiotowy jest czymś oczywistym w dzisiejszych czasach. Osoba taka ma możliwość decydowania o sobie i swoim życiu, co w znacznym stopniu wpływa na kształtowanie jej osobowości. 
Niestety stając z boku, jako osoba sprawna, często nie zdajemy sobie sprawy z tego, ile pracy i poświęcenia kosztuje osobę niepełnosprawną i jej rodzinę praca nad sobą. Normalne funkcjonowanie niepełnosprawnej osoby wymaga bowiem sporo wysiłku zarówno z jej strony, jak i ze strony rodziny. Bardzo istotna jest napewno pomoc rodziców, najbliższego otoczenia oraz   pozytywna   socjalizacja   w   okresie  dzieciństwa  i  dorastania. Taka postawa stanowi  element ułatwiający podejmowanie decyzji o aktywności zawodowej i asymilacji społecznej w dorosłym życiu. Dlatego, należą się wielkie brawa wszystkim młodym osobom borykającym się ze swoją niepełnosprawnością, którzy mimo przeciwności losu, idą do przodu, rozwijają się, realizują swoje plany. Po prostu żyją.
Da się również zauważyć, że osoby niepełnosprawne potrafią się cieszyć z najmniejszych sukcesów, są pełne optymizmu i gotowe do walki. Niestety nie zawsze jest to możliwe, gdyż istotny problem w pełnej integracji osób niepełnosprawnych stanowią bariery architektoniczne, transportowe czy sposób komunikowania się. Problem ten szczególnie widać na terenach wiejskich.
Dlatego zachęcam młodzież, by wyszła z odrobiną inicjatywy i chęci i zadbała o swego niepełnosprawnego kolegę i miło spędziła z nim czas.
Być może jest to osoba, która ma nam wiele do powiedzenia ...



 

Kocham Cię mamo

Maj to jeden z najpiękniejszych miesięcy w roku. Wszystko wokół budzi się do życia i rozkwita. To szczególny miesiąc, w którym obchodzimy Dzień Matki.
Do napisania tych kilku słów skłoniła mnie moja tragedia rodzinna.
W ubiegłym roku, w listopadzie zmarła moja matka.
Ubolewam, że wraz z jej odejściem tak wiele rzeczy utraciłam bezpowrotnie.
Nigdy chyba nie zdołam zapomnieć jej dłoni, które stały się nieodwracalnie zimne.
To pożegnanie było bolesne, zbyt wczesne, niespodziewane.
Już nigdy nie doznam jej ciepła, nie usłyszę jej głosu, nie poczuję oddechu.
Jednakże zawsze będę ją kochać i wspominać ciepło.

Chciałabym zachęcić Was drodzy Nastolatkowie do chwili refleksji.
Kim jest dla Was matka? Jakie są Wasze relacje? Co można naprawić?
Jak jest postrzegana przez Was współczesna, wyzwolona kobieta, która potrafi pogodzić obowiązki zawodowe z domowymi?
Wiele współczesnych kobiet doskonale radzi sobie też jako samotne matki. Nie oznacza to, że nie spotykają na swej drodze trudności. Do tych najtrudniejszych chyba zaliczyć możemy niewłaściwe relacje z nastoletnim dzieckiem.
Matka to osoba niezwykle ważna w życiu każdego z nas. To ktoś, kto niejednokrotnie popada w poczucie winy za złe relacje z dzieckiem. ''Co ze mnie za matka, skoro nie potrafię dogadać się z własnym dzieckiem?''. Obwiniając się, zwykle zapomina, że jej kochana córeczka staje się zbuntowaną nastolatką, której właśnie bunt jest wołaniem o pomoc.
Wiele matek nie dostrzega, że ich dziecko dorasta. To, co kiedyś fascynowało ich dziecko, jako przedszkolaka dziś jest dla niego "obciachem". Nastolatek często wybiera wolność zamiast bliskości. Woli izolację od czułości. Nie oznacza to, że nie kocha swoich rodziców.
Przyszło mu stanąć na nowej drodze w stronę dorosłości. Droga ta jest niezwykle trudna. Musi od nowa zdefiniować własne cele życiowe, swoje potrzeby. Przed nim pierwsze zauroczenia, zawody miłośne, poważne decyzje dotyczące wyboru ścieżki edukacyjnej. Kto przyjdzie  mu z pomocą, jeśli nie rodzic? 



Matka to osoba z natury bardziej impulsywna i emocjonalna niż ojciec. Może dlatego częściej słyszymy właśnie od matek o tym, jak sobie nie radzą w wychowywaniu nastolatka.
Może zamiast ciągłego narzekania na swoje dorastające dziecko, postarajmy się przejść wspólnie przez ten ciężki dla nas okres. Ustalmy jakieś granice, wyciągajmy konsekwencje, wyznaczajmy obowiązki. Bądźmy konsekwentnym rodzicem, dzięki czemu zbudujemy w oczach dziecka autorytet. 
Drodzy nastolatkowie, jeśli chcecie być dorośli powinniście  również  wziąć na siebie obowiązki dorosłej osoby. Powinniście zaznać nie tylko smaku beztroski, ale również ciężkiej pracy.
Miesiąc maj to doskonała okazja do tego, by okazać swoim matkom trochę ciepła. Czasem wystarczy ciepłe słowo, skromny kwiatek by poczuć się lepiej.
Okazujmy więc swoim mamom miłość, póki nie jest za późno.

Samookaleczanie

Poczucie odrzucenia ze strony rówieśników bardzo często powoduje agresję skierowaną w stosunku do siebie. Jednym z przejawów takiej agresji jest samookaleczanie, które w środowisku nastolatków staje się zjawiskiem dość powszechnym. Obserwuje się nawet tak zwane przyzwolenie społeczne na tego typu działania. Rówieśników ofiary okaleczeń nie dziwi fakt, że ich kolega okalecza swoje ciało. Dla nich cięcie się żyletkami naczęściej oznacza, że ich kolega po prostu ma problem, z którym nie potrafi sobie poradzić. Problem samookaleczania dotyczy dzieci w każdym wieku, ale częściej – przynajmniej w bardziej uświadomionej formie – nastolatków. Młody człowiek, który nie radzi sobie ze stresem, frustracją i napięciem, próbuje samodzielnie zwalczyć złe emocje i problemy. Jednakże zamiast manifestować je na zewnątrz (jak to bywa najczęściej), kierują je na siebie, kalecząc własne ciało.

Czy zadawanie sobie bólu jest dobrym sposobem na rozwiązanie problemu? Z całą pewnością nie. Jest to swego rodzaju wołanie o pomoc.
Przyczyn samookaleczeń może być wiele. Osoba wkraczająca w próg dorosłości boryka się z wielomi problemami. Niejednokrotnie jest tak, że nie potrafi sobie z nimi poradzić. Mowa tutaj o traumatycznych doświadczeniach, jakich doświadczyła w dzieciństwie. Przyczyną może być np.  lęk przed dorosłością, brak zrozumienia a nawet zawód miłosny. Dla wielu nastolatków jedyną, w ich przekonaniu, metodą radzenia sobie z emocjami jest właśnie samookaleczanie się. Zadawanie sobie bólu fizycznego jest dla nich sposobem na złagodzenie cierpienia psychicznego. Do celowego, świadomego uszkadzania własnego ciała dochodzi również u osób, które odczuwają poczucie winy i szukają sposobu wymierzenia sobie kary. Zachowania takie mogą również być rodzajem szantażu emocjonalnego czy manipulacji. Dla większości osób samookaleczanie się staje się  uniwersalnym narzędziem, jakiego używają, aby sobie poradzić z niezwykle intensywnymi emocjami.
Autoagresja polegająca na okaleczaniu się może przyjmować różne formy – od jednorazowych incydentów po regularne samookaleczanie. Powodów samookaleczeń jest wiele i nie można zdefiniować konkretnej przyczyny zadawania sobie bólu oraz czynienia krzywdy.
Jak sobie pomóc w takiej sytuacji?
Najlepiej szukać wsparcia u psychologa. Może to być psychlog szkolny lub z zewnątrz. Ważne jest, by mu zaufać i być szczerym. Tylko wówczas terapia będzie miała sens. Nie wstydźmy się spotkania z psychologiem czy psychiatrą. To specaliści, którzy nam pomogą i zagwarantują dyskrecję. Czasy, w jakich przyszło nam żyć są niezwykle trudne dla młodego pokolenia. Nikogo nie dziwi już fakt, że młody człowiek szuka pomocy w poradni zdrowia psychicznego, czy też uczęszcza na terapię psychologiczną. Taki człowiek zasługuje nie na współczucie a szacunek. Pracuje nad sobą, walczy ze swoimi problemami, a to już połowa sukcesu.
Młody człowiek borykający się z samookaleczaniem powinien zwierzyć się również rodzicom lub opiekunowi. Również rodzice powinni zdawać sobie sprawę z powagi sytuacji. Niewłaściwe postawy rodzicielskie w postaci odrzucenia, zaniedbania, nadopiekuńczości, nadmiernego wymagania czy też trudna sytuacja ekonomiczna, bezrobocie, problemy alkoholowe - sprzyjają pojawieniu się tego zaburzenia.

Pod żadnym pozorem nie wolno krytykować, wyśmiewać czy szantażować nastolatka. Taka postawa w niczym mu nie pomoże, a raczej zniechęci do pracy nad sobą. Przede wszystkim należy budować atmosferę zaufania, poczucia bezpieczeństwa, swobodnej komunikacji między rodzicami a dziećmi.
Pamiętajmy, że nawet najbardziej zbuntowany nastolatek szuka pomocy, wsparcia, czy po prostu bycia obok.

Megalomania czy wołanie o pomoc

Zaburzenia osobowości nadal pozostają w naszym kraju tematem tabu. Wydaje się to trochę dziwne, zwłaszcza że liczba  osób mających problemy o takim właśnie podłożu z roku na rok wzrasta.
Cisza wokół tego tematu wynika być może ze stereotypów, często wstydu czy obawy.
Wiele osób żyje w przekonaniu, że osoby których dotknęły jakiekolwiek zaburzenia psychiczne są dla społeczeństwa niebezpieczne. Często to tylko pozory.
Niejednokrotnie nie zdajemy sobie sprawy z faktu, że żyjemy blisko takiej osoby, a nawet pod jednym dachem.








Co mam na myśli?
Chciałabym zachęcić młodzież do refleksji na temat osobowości egocentrycznej. Patrząc oczyma '' zwykłego '' człowieka, nie mającego nic wspólnego ze światem medycyny, egocentryk jest egoistą, widzącym tylko czubek własnego nosa. Nie zawsze tak jest....
Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że egocentryzm jest jednym z wielu zaburzeń osobowości.
Egocentryzm może wynikać ze sposobu wychowania. Egocentrykami często są osoby, które   od najmłodszych lat słyszały, że jest najlepsze. Rodzice wychwalający dziecko za wszystko, postępują źle. Ich pochwały często przeradzają się w uwielbienie i wywyższanie ponad wszystko. Postawa taka jest zjawiskiem patologicznym, które często skutkuje rozwinięciem się osobowości egocentrycznej.
Niestety nie zawsze egocentryzm spowodowany jest złym wychowaniem. I tutaj namawiam do tego, by nie szufladkować osobowości egocentrycznej.

U osób borykających się z nerwicami, niejednokrotnie dochodzi do nadmiernego skoncentrowania się na problemie samego siebie. Wynika to z faktu, że nerwica to choroba ''duszy''. Chory często żyje w lęku o własne zdrowie i życie. Nadmierne skupianie uwagi na sobie wynika nie z egoizmu a z obawy.
Chory na nerwicę często cierpi na silne lęki, napięcie nie pozwalające mu spać ani normalnie funkcjonować. Często nie jest w stanie  zapanować nad dręczącymi myślami i natręctwami, obawia się wyjść z domu, panicznie boi się kontaktów z innymi ludźmi, ma obsesje na punkcie swego zdrowia. Nerwicowiec często staje się osobą egocentryczną wołającą o pomoc, silnie skupioną na sobie. W tym jednak przypadku nie z samouwielbienia a z lęku.
Egocentryzm najczęściej leczy się poprzez psychoterapię indywidualną, która ma na celu naukę wrażliwości na problemy i krzywdy innych osób.
W przypadku egocentryzmu spowodowanego nerwicą, leczenie polega przede wszystkim na znalezieniu źródła stanów lękowych i farmakologii.
Mam nadzieję, że udało mi się zobrazować dwa jakże odmienne przykładu egocentryzmu.

Interview młodego pokolenia

Zadaniem niezwykle stresującym jest niewątpliwie poszukiwanie i znalezienie pierwszej pracy. Młodzi, wykształceni ludzie niejednokrotnie przecierają się przez gąszcz ogłoszeń i utwierdzają się w przekonaniu, że znalezienie zatrudnienia w oparciu o umowę o pracę nie jest wcale takie proste jak im się wydawało. Chcąc znaleźć zatrudnienie adekwatne do swego wykształcenia trzeba nie tyle trudu, co szczęścia. Można nawet zaryzykować stwierdzając, że jeśli nie mamy znajomości to znalezienie pracy jest naprawdę ogromnym wyzwaniem.

Na własnym przykładzie wiem, że poszukiwanie pracy zgodnej z kwalifikacjami jest bardzo trudne. Nie znaczy to, że trzeba się poddawać. Warto zapoznać się z istotnymi informacjami, których znajomość może ułatwić nam start w nowym miejscu pracy.

Bardzo istotnym elementem w rekrutacji jest na pewno rozmowa kwalifikacyjna, do której trzeba się odpowiednio przygotować. Przygotowując się do takiego spotkania nasz przyszły pracodawca musi utwierdzić się w przekonaniu, że jesteśmy nie tyle profesjonalni co autentyczni. Bycie sobą i szczerość to nadrzędne cechy potencjalnego pracownika.

Zgodnie z dominującym rynkiem usług, gdzie kontakt z klientem jest bardzo ważny, wielu pracodawców szuka pracowników, którzy będą potrafili zadbać o nich nie tylko wzorowo prowadząc projekty, ale także posiadać będą zdolności interpersonalne. Tak więc umiejętność budowania i utrzymywania relacji z klientem jest dziś niezwykle ważna. Kolejny temat to aspekt finansowy przyszłego pracownika. Nawet jeśli zżera nas ciekawość o tym, ile będziemy zarabiać, uzbrójmy się w cierpliwość. Pod żadnym pozorem nie warto podejmować tematu wynagrodzenia.

Bardzo ważna w procesie rekrutacji jest motywacja do pracy w danej firmie. Nie wolno więc mówić, że szukamy jakiejś pracy bo musimy gdzieś pracować.

Rozmowa kwalifikacyjna to odpowiedni moment, podczas którego pracodawca odczytuje naszą mowę ciała. Warto więc unikać pewnych zachowań, które z pewnością nie wypłyną pozytywnie na postrzeganie naszej osoby. Pamiętajmy, że nasza postawa zdecydowanie wpłyną na ocenę osoby rekrutującej. Jak się więc zachować, by nasz pracodawca odebrał nas jako osobę godną zainteresowania? Ważny jest kontakt wzrokowy. Unikając kontaktu wzrokowego postrzegani będziemy za osobę nieśmiałą lub nieszczerą. Warto zachować sylwetkę wyprostowaną, co oznaczać będzie pewność siebie i silną osobowość.
Bardzo ważne jest posiadanie wiedzy o produktach czy usługach, jakie firma oferuje. Warto też znać kadrę zarządzającą. Im więcej dowiemy się o firmie i metodach rekrutowania pracowników, tym bardziej zwiększymy sobie szansę na pozytywne zaprezentowanie swojej kandydatury.
Na spotkanie rekrutacyjne zabieramy ze sobą nie tylko kompetencje i wiedzę, ale również wygląd. Ważny jest więc odpowiedni wygląd zewnętrzny. Ubierzmy się więc czysto i schludnie. Ubiór powinien być dostosowany do stanowiska, na jakie aplikujemy.
A teraz troszkę porad z savoir vivre.
Nie wyciągamy pierwsi ręki na przywitanie. Jesteśmy gościem, więc musimy się dostosować.
Nie siadajmy, jeśli nie zostaniemy o to poproszeni.
Nie wypowiadajmy się źle o poprzednich pracodawcach.
Bądźmy punktualni.
Nie spoufalajmy się.
Nie przerywajmy rozmówcy.

Pamiętajmy, że rozmowa kwalifikacyjna to okazja do znalezienia się w krzyżowym ogniu pytań rekrutera a także baczna obserwacja naszej osoby. Bądźmy więc na nią przygotowani odpowiednio.